[ตอนที่ 15]
ฉันจำวันแรกที่เจอเธอได้
เจอกันบนรถเมล์
เธอหลับ
เอาหัวมาพิงไหล่ฉัน
ใช่ ถูกต้อง
เราเจอกันครั้งแรก
บนรถเมล์
จำได้แล้วเหรอ
เธอไว้ผมยาว
แล้วก็ไม่ละสายตาจากฉันเลย
แล้วไงอีก
นายจำอะไรได้อีก
ฉันจำซางฮยอกได้
ได้นิดหน่อย
แต่...
จำคนอื่นไม่ได้เลย
นึกไม่ออก
ไม่เป็นไร
แค่รู้ว่านายคือจุนซาง
แค่นี้ก็พอแล้ว
ไม่ต้องคิดมากนะจุนซาง
ฉันคือจุนซางจริงๆ น่ะเหรอ
ความทรงจำเรื่องเธอ...
เป็นจริงทั้งหมดเหรอ
ฉันดีใจจังที่จำเธอได้
ดีใจมากๆ เลยยูจิน
ขอบคุณ
ขอบคุณมากนะจุนซาง
ยูจิน กลับมาตั้งแต่เมื่อไร
ยูจิน ทำอะไรน่ะ
ยูจิน เกิดอะไรขึ้น
ยูจิน มีอะไร
จินซุก จุนซาง...
จุนซางทำไม
ความทรงจำเขากลับมาแล้ว
จริงเหรอ
จริงเหรอยูจิน
สุดยอดเลย
ฮะ ความทรงจำจุนซาง กลับมาแล้วเหรอ
อะไรนะ...
คุณอีมินฮยองที่อยู่ห้องฉุกเฉิน หายไปไหนครับ
คุณอีมินฮยองเหรอคะ
น่าจะกำลังตรวจอยู่
เดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะค่ะ
จริงเหรอครับ
ว่าความจำเขากลับมาแล้ว
จริงค่ะ ดีใจด้วยนะคะ
จุนซาง
ฉันนึกว่า
นายจะไม่หันมาซะอีก
พอเรียกว่าจุนซาง
คิดอะไรอยู่เหรอ
ก็คิดเรื่อยเปื่อย
ฉันรู้นะ
นายนึกเรื่องอดีตอยู่ใช่ไหมล่ะ
บางอย่างฉันก็จำได้ชัดเจน
แต่บางอย่างก็จำไม่ได้เลย
เหมือนมีหมอกบังอยู่
ไม่แน่ใจว่า
มันเคยเกิดขึ้นจริงๆ
หรือแค่ฝันไป
แต่นาย...
ก็จำได้ว่านายคือจุนซาง
เดี๋ยวก็ดีขึ้นนะ ไม่ต้องห่วง
แชริน
ทำไมมาดื่มคนเดียวแบบนี้ล่ะ
น่าจะโทรหาเรา
ไม่ต้องยุ่ง
ทำแบบนี้ทำไม
มันมีแต่จะแย่ลงนะ
พวกนายไป โรงพยาบาลกันมาแล้วสินะ
ยูจินเป็นไงบ้างล่ะ
คงดีใจมากล่ะสิท่า
ที่ความจำจุนซางกลับมา
เรายังไม่ได้ไปหรอก
แล้วที่ยูจินไม่ได้บอกเธอ เรื่องจุนซาง
เพราะรู้สึกผิดกับเธอ
อย่าเข้าใจเธอผิดนะ
ฉันรู้
เธอมันเป็นนางฟ้านี่
แชริน เราแวะมาหา
เพราะเป็นห่วงเธอหรอกนะ
แวะมางั้นเหรอ
เป็นห่วงฉันกันด้วยเหรอ
ทำไม กลัวฉันเป็นอะไรไปเหรอ
ไม่ต้องห่วงหรอก
จองยูจิน คังจุนซาง
ฉันจะคอยดูพวกเขา
ว่าจะมีความสุขแค่ไหน
ทำไมไม่มีใครคิด ว่าเขาคือมินฮยองบ้าง
ทำไมเอาแต่เรียกเขาว่าจุนซาง
เอามินฮยองของฉันคืนมา
ฉันอยากได้มินฮยองคืน
อยากได้มินฮยองคืน
ได้ ฉันกำลังไป
แป๊บเดียวก็ถึง
มีของอร่อยด้วย นายชอบแน่
โอเค แล้วเจอกัน
ได้ข่าวว่า
ความทรงจำจุนซางกลับมาแล้ว
ใช่
ก็ไม่ทั้งหมดหรอก
แต่เขายังจำนายได้นะ
งั้นเหรอ
ระหว่างเราไม่ค่อยมีเรื่องดีๆ หรอก
นายอยากเจอเขาไหม
ฉันว่า...
คราวหลังดีกว่า
โอเค
ยูจิน
ฉันไม่ได้เสียใจเลย
ที่ไม่ได้บอกเธอ ว่ามินฮยอง...
คือจุนซาง
ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร
ฉันไม่อยากบอกเธอ
ไม่อยากให้เธอรู้
ฉันหวังว่า
เธอจะไม่มีวันรู้
เพราะว่า
ฉันไม่อยากเสียเธอไป
ยูจิน
เธอเป็นรักแรก
สำหรับฉัน
ซางฮยอก...
แต่ฉันจะไม่รั้งเธอไว้
ฉันจะไม่ทำให้
เธอต้องเสียจุนซางไปอีก
ฉันจะต้อง
โดนลงโทษจากเรื่องนี้
ฉันต้องถูกลงโทษ
ที่ทำให้นายเจ็บ
อย่าพูดอย่างนั้น
ฉันไม่ได้เจ็บสักหน่อย
ฉันโอเค
แต่ฉันเจ็บ
ที่เห็นเธอร้องไห้
อย่าร้องนะ
ตลกดีเนอะ
จุนซางต้องพยายามจะรื้อฟื้น ความทรงจำกับเธอ
ส่วนฉัน
ต้องพยายามลบ
ความทรงจำเรื่องเธอ
ฉันไม่แน่ใจว่าจะไหวไหม
แต่จะพยายาม
เพราะงั้น
ถ้าฉันโทรหาดึกๆ
ไปหาเธอบ้าง
เรียกร้องความสนใจบ้าง ก็ไม่ต้องสน
อย่ายิ้มให้ฉัน
อย่าร้องไห้ต่อหน้าฉัน
ทำได้ใช่ไหม
ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
ฉันขอโทษ
ขอโทษจริงๆ
นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ที่ฉันจะทำให้เธอร้องไห้
ขอโทษที่ฉันรักษาสัญญาไม่ได้...
ว่าจะอยู่ข้างเธอตลอด
♪ อย่าลืมเรื่องราว ♪
♪ อย่าลืม ♪
♪ แม้ว่าฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ ♪
♪ อย่าลืม ♪
♪ ที่รักของฉัน ♪
♪ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ♪
♪ เวลาผ่านมานานแล้ว ♪
♪ แม้ว่าเธอจะอยู่ข้างๆ ฉัน ♪
♪ ฉันจะคอยปกป้องเธอ ♪
♪ ทุกที่ทุกเวลา ♪
♪ รอจนกว่า ♪
♪ ฉันจะไปหาเธอ ♪
♪ ที่ที่เราเจอกันครั้งแรก ♪
♪ อย่าลืมนะ ♪
♪ แม้ฉันจะไปช้าหน่อย ♪
♪ ก็ต้องรอจนกว่าฉันจะมา ♪
ลูกว่าไงนะ
ขอโทษครับ
ผมแต่งงานไม่ได้แล้ว
เพราะเรื่องมันเป็นแบบนี้
คุณคะ
ซางฮยอก
เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
เข้าใจไหม
ผมขอโทษ
เกิดเรื่องระหว่างลูกกับยูจิน ใช่ไหม
เธอเปลี่ยนใจไม่แต่งงาน กับลูกอีกแล้วสินะ
ใช่ไหมลูก
ไม่ใช่ครับ
ผมแต่งงานกับเธอไม่ได้
หมายความว่าไง
พ่อครับ
ผมเคยคิดว่ารักยูจิน
แต่มันเป็นความหลงมากกว่า
ผมแค่ไม่อยากให้คนอื่นได้เธอไป
ผมเห็นแก่ตัว
เอาแต่ระแวงเธอ
ทำให้เธอเจ็บ
ซางฮยอก
ผมอยากหยุดเรื่องทั้งหมด
มันไม่ดี
ทั้งต่อผม
และยูจิน
ลูกเปลี่ยนใจอย่างนี้ได้อย่างไร
เราแจกการ์ดไปหมดแล้ว ทำแบบนี้ได้ไง
ผมขอโทษ
ผมจะบอกแม่ยูจินเอง
ไม่ต้องไปบอกอะไรเขานะครับ
ผมขอกลับห้องก่อน
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวนะ ซางฮยอก
คุณคะ...
คุณไหวไหม
นั่งพักก่อน
เราควรไปข้างนอกบ้าง เช่นห้างหรือโรงยิม
ยูจิน
เธอมาอยู่ที่นี่ ไม่เป็นอะไรเหรอ
ฉันคุยกับซางฮยอกแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก
ขอโทษนะยูจิน
จุนซาง
ครับ แม่
คุณคะ
ซางฮยอก
เลิกกับยูจินแล้ว
เขาปล่อยให้เธอไปหาคนที่เธอรัก
สำหรับยูจิน
มันคงดีกว่า
แต่สำหรับซางฮยอก
คงเจ็บไม่น้อยนะคะ
พ่อผมคือใครเหรอครับ
แม่บอกว่าอยากให้ผมมีพ่อ
ตอนเป็นจุนซาง
ผมก็ไม่รู้ว่าพ่อคือใครเหรอครับ
แม่ไม่เคยบอกว่า พ่อของลูกคือใคร
เขาเป็นคนอย่างไรเหรอครับ
อยากรู้เหรอ
เห็นลูกถามถึงพ่ออย่างนี้
ลูกคือจุนซางจริงๆ สินะ
ไม่ใช่มินฮยอง
ผมไม่รู้ว่าการถามถึงพ่อ
มันจะทำให้แม่เจ็บปวด
ขอโทษครับ แม่ไม่ต้องตอบหรอก
มีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง
ที่แม่รักมากสมัยแม่สาวๆ
ลูกจะเชื่อไหม
ถ้าแม่บอกว่า
แม่ไม่เคยลืมเขาเลย จนถึงวันนี้
แต่ว่า...
เขาทิ้งแม่ไป
เขาลืมแม่
แล้วเขาก็เสียชีวิต
ยิ่งรู้ว่าเขาลืมแม่ไปแล้ว
แถมยังมีความสุข แม่ยิ่งโกรธเขามาก
แม่เสียใจมาก
ยังเจ็บทุกครั้งที่นึกถึง
ถึงจะผ่านมานานแล้วก็เถอะ
แม่อยู่ได้ก็เพราะลูก
แม่รู้สึกดีขึ้น
พอได้มองและคิดถึงลูก
ไม่ว่าพ่อของลูกจะเป็นใคร
มันไม่สำคัญกับแม่อีกแล้ว
ลูกเป็นลูกแม่
แค่ลูกอยู่ข้างๆ แม่ก็พอ
ไม่ได้เรื่องสักอย่าง วุ่นไปหมด
แขวนเลย
เธอด้วยจินซุก
โอ๊ย อะไรของเธอเนี่ย
ไม่ได้เรื่อง
ซางฮยอก
ลืมเหรอว่าห้ามสูบบุหรี่ในสตู
อ้อใช่
อย่างนั้นแหละ
โอเค ดี
โอเค มาดูซิ
ป่วยเหรอ ขอตรวจหน่อย
ขอบคุณครับ
โชคดีค่ะ
ครับแม่
บ้านสวยมากครับ
ไม่ต้องห่วงนะครับ
ที่เหลือผมจัดการเอง
ให้ผมจัดเสร็จแล้ว แม่ค่อยมาก็ได้ครับ
ครับ
นายเปิดประตูทิ้งไว้น่ะ
เธอจะได้ไม่หลงไง
ไม่อยู่แล้ว นี่ของขวัญนาย
ขอบคุณนะ
เธอเป็นแขกคนแรกเลย
เหรอ เป็นเกียรตินะเนี่ย
ว้าว สวยจัง
มินฮยองคิดว่า เขาไม่ต้องมีบ้าน
แต่จุนซางต้องมี
มีบ้านของตัวเองดีจะตาย
แต่... เฟอร์นิเจอร์ไม่เยอะเท่าไร
ดูเรียบๆ ดี
นายต้องตกแต่งสวยๆ ถึงจะอยู่คนเดียวก็เถอะ
ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโปรเถอะ
เดี๋ยวฉันแต่งให้นายเอง
ฉันไม่สนหรอกว่าบ้านจะเป็นไง
หัวใจของเราต่างหาก
คือบ้านที่ดีที่สุด
บ้านแต่งไม่สวยก็ไม่เห็นเป็นไร
มีเราก็พอ
จุนซาง มาแขวนรูปนี้กัน
ได้เลย
ว้าว สวยจัง
ได้มาจากไหนเหรอ
ฉันวาดเอง
- เมื่อไร - แป๊บนะ เดี๋ยวมา
วางเลย
อย่างนั้นแหละ
ส่งมาเร็ว
ฉายาครูประจำชั้นเราคืออะไร
คิดไม่ออก
การ์กาเมล ชื่อการ์กาเมล
แล้วเขาเคยลงโทษเราสองคน
จำได้ไหมว่าลงโทษอะไร
ลงโทษเราเต็มเดือนเลยนะ
เดี๋ยวใบ้ให้
เกี่ยวกับการทำความสะอาด
ทำความสะอาดเหรอ
ล้างห้องน้ำเหรอ
ไม่ใช่ เตาเผาขยะต่างหาก
เราเป็นเด็กเกเรเหรอ
หือ
นายนั่นแหละ
ฉันเป็นเด็กดีมาก
เพราะนายคนเดียว
ไม่น่าใช่นะ
เธอโกหก เพราะเห็นฉันจำไม่ได้ใช่ไหม
ไม่เชื่อเธอหรอก
ถ้าไม่เชื่อ ก็นึกให้ออกสิ
อีกข้อนะ
ฉันให้นายยืมอะไร
ตอนที่หิมะตกวันแรก
ถุงมือ
จำได้เหรอ
เปล่าหรอก
เธอเคยบอกฉันแล้ว
เธอให้ฉันยืม แต่ฉันยังไม่ได้คืน
ฉันไม่ได้ไป
วันที่ต้องคืนถุงมือให้เธอ
งั้นเหรอ
ฉันบอกเอง
จริงด้วย
นายต้องมาคืนถุงมือให้ฉัน
แล้วก็
มีเรื่องจะบอกฉันด้วย
- เธอชอบสัตว์อะไร - ลูกหมา นายล่ะ
คน
คนเหรอ ใครล่ะ
สามสิบเอ็ดธันวามาเจอกัน
แล้วฉันจะบอกเธอ
ฉันจะบอก...
เรื่องอะไรกับเธอเหรอ
ฉันขอโทษที่จำไม่ได้
ไม่เป็นไรน่า
ฉันจำได้ก็พอแล้ว
ฉันเชื่อ
ว่าเดี๋ยวนายก็จำได้
รุ่นเก่าแล้วนี่
ยังแขวนไว้อีกเหรอ
แล้วของใหม่ล่ะ
อยู่ชั้นสองค่ะ
- จัดการด้วย - ค่ะ
ฮัลโหล
ครูคะ
- หนูคิดถึงครูมากเลยค่ะ - เดี๋ยวก่อนๆ
หนึ่งทุ่มตรง
นานๆ จะตรงเวลาทีนะพวกเธอ
ใครมาหลังจากนี้ก็ถือว่าสาย
- ครูก็ ไม่เปลี่ยนเลยนะคะ - เหรอ
วันนั้นฉันเจอเธอแล้ว
ว้าว ยูจิน
- สวยขึ้นเยอะเลย - ครูคะ หนูจินซุก
อ้อ ใช่ๆ จินซุกเมื่อก่อนเธอดัดฟันนี่
สวยขึ้นจริงๆ
ขอบคุณค่ะครู
แชริน ร้านของเธอไปได้สวยไหม
ดีค่ะครู
อ้าว มาแล้วเหรอ
มานี่เร็ว
- ไง - สวัสดีครับ
นี่ พวกนายน่ะ ครูเรียกแล้วมาสายได้ไง
นี่มันกี่โมงแล้ว
ขอโทษครับ
ไม่เอาน่าครู
สายไปนาทีเดียวเอง
แน่ใจเหรอว่านาฬิกาตรง
ซางฮยอก ไม่เจอนานนะ
ใช่ ไม่เจอกันนานเลย
อะไรกัน
พวกเธอก็ไม่ได้เจอกันเลยเหรอ
ดูทำเข้า
ก็อยู่โซลกันหมด
ต้องนัดกันบ่อยๆ สิ
ที่ได้มารวมตัวกันนี่
ต้องขอบคุณฉันนะ
ว่าแต่ทำไมครูถึงมาโซลเหรอครับ
ฉันมาร่วมงานน่ะ
นี่อะไรเหรอคะครู
ไม่ๆ ไม่มีอะไรหรอก
ว้าว คุณครูดีเด่น
ครูได้รับรางวัลเหรอคะ
ไหนขอดูหน่อย
ไหนขอดูหน่อยซิ
ผู้ที่ได้รับรางวัล...
ยินดีด้วยครับครู
บุคคลนี้เป็นตัวอย่าง ที่ดีของคุณครู...
นี่ นี่...
ไม่เห็นมีอะไร ไม่เจ๋งหรอก
มันก็แค่รางวัลทั่วไป
ฉันมาเพราะเรื่องนี้ก็จริง
แต่ก็วิเศษมาก
ฉันดีใจมากเลยนะ
ที่ได้มาเจอพวกเธอ
มาสั่งอาหารกันเถอะ
แปลกใจมากเลย
ที่การ์กาเมลนัดมา
ฉันน่าจะเป็นฝ่ายนัดเขาก่อน
รู้สึกแย่จัง
ควรจะเป็นฉันที่นัดเขามา
แล้วรู้ไหมว่าทำไม เขาถึงอยากเจอเธอ
ไม่รู้สิ
คงอยากเจอศิษย์คนโปรดล่ะมั้ง
เขามาโซลทั้งที
ศิษย์คนโปรดเหรอ
คนที่สายตลอด และโดดเรียนด้วยน่ะเหรอ
นี่
แล้วเขารู้ไหมว่าฉันมาด้วย
ไม่หรอก ฉันอยากเซอร์ไพรส์เขา
เลยไม่ได้บอก
เขาเป็นลมแน่
ถ้าเห็นนาย
เขาจะจำฉันได้เหรอ
จำได้อยู่แล้ว
ก็จริง
คนตายคงไม่มีใครลืมลง
เขาต้องดีใจแน่
ถ้ารู้ว่านายยังอยู่
ครูคะ
เอ้อ
ทำไมยูจินยังไม่มาอีก
ครูครับ
ครูเรียกยูจินมาด้วยเหรอครับ
เรียกสิ
ซางฮยอก ฉันได้ยินมา
ยองกุกเล่าว่า
นายล้มเลิกงานแต่ง กับยูจินไปแล้ว
ฉันถึงได้นัดเธอมา
ฉันไม่รู้รายละเอียด ระหว่างพวกนาย
แต่เธอทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาก่อน ก่อนมารักกัน
แล้วก็เป็นลูกศิษย์ของฉันทั้งคู่
ฉันไม่รู้เหตุผลหรอก
แต่นายต้องแน่ใจ ว่าจะไม่เสียเพื่อน
จองยูจิน ทางนี้
นาย...
คังจุนซางเหรอ
คังจุนซางจริงๆ ด้วย
ยอดมากที่ได้เจอนาย
สุดยอดจริง
ปาฏิหารย์มีจริงด้วย
สุดยอด
นายจำอดีตได้แค่บางเรื่องเหรอ
ครับ
ไม่ใช่ปัญหา
ไม่มีใครจำอดีตตัวเองได้
แบบเต็มร้อย
ไม่เป็นไร
เดี๋ยวก็ดีขึ้น ไม่ต้องคิดมาก
ฉันผิดหวังในตัวพวกเธอมากนะ
พวกเธอรู้มาตลอด ว่าจุนซางยังอยู่
แต่ไม่บอกฉันเลย
ฉันคงไม่มีทางรู้ ถ้ายูจินไม่พามาด้วย
ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
มียูจินจะไม่มีจุนซางได้ไง
ครูคะ ขอโทษนะคะ หนูขอตัวก่อน
แชริน
จินซุก ฉันไปดูเอง
ขอตัวครับ
ซางฮยอก
แชริน โอเคไหม
ฉันไม่โอเค
ฉันเคยคิด
ว่าจะลืมเขาได้
ถ้าไม่ได้เจอเขาอีก
แต่พอเห็นเขาอยู่ด้วยกัน ฉันยิ่งโมโห
โมโหที่ตัวเองเหมือนเป็นบ้า
แชริน
นายไม่โมโหเหรอ
ไม่รู้สึกอะไรเหรอ ที่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน
มีแต่ฉันเหรอ ฉันคนเดียวเหรอ
ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง
ไม่ต้อง ฉันไปเองได้
ฉันว่า
วันนี้ฉันพลาดมหันต์
ฉันไม่น่าเรียกพวกเธอมาเลย
- ครูคะ ไปเร็วจัง - ครูครับ
ถึงเวลาแล้วที่ครูต้องไป
เดี๋ยวผมไปส่งครับ
ไม่ๆ นั่งไป
ไม่ต้องตามมา
พวกเธอก็พูดปรับ ความเข้าใจกันไป
ไม่สิ ถ้าเคลียร์กันไม่ได้
ก็ใช้กำปั้นแทนไปเลย
มองข้ามความแตกต่างไป
ครูไปก่อน
ไว้เจอกันใหม่
นั่งไปๆ
ปรับความเข้าใจกันซะ
ยองกุก พอได้แล้ว
ขอโทษนะ
ฉันไม่รู้
ว่าจะมาพร้อมหน้ากันแบบนี้
เธอไม่รู้
เธอไม่ผิดหรอก
ยองกุก จินซุก
ฉันขอโทษจริงๆ
นายจำได้ไม่หมดทุกเรื่องเหรอ
ตอนแรกจำได้นิดหน่อย
แล้วก็จำอะไรไม่ได้เลย
จำได้แค่ว่า
ฉันคือจุนซาง
แล้วก็เรื่องยูจินอีกนิดหน่อย
ฉันขอโทษ
ฉันก็นึกว่านายจะเป็นจุนซาง
นายก็คืออีมินฮยองอยู่ดี
อะไรกันยองกุก
สิ่งที่นายจำได้
คือจำได้ว่านายคือจุนซาง
กับหน้าของยูจินเหรอ
แค่เนี้ย
ไม่เป็นไรถ้านายจำฉัน กับจินซุกไม่ได้
แต่ว่า
นายจำได้ไหม
ว่าตอนสมัยเรียน นายทำให้ ซางฮยอกเจ็บปวดแค่ไหน
จำได้หรือเปล่า
ตอนนายยังอยู่
เขาต้องมีเรื่องกับนาย
เพราะนายคอยหาเรื่องเขา
แบบไม่มีเหตุผล
แล้วพอนายตาย
เขาต้องสู้เพื่อลบนาย จากความจำยูจินตลอดสิบปี
ก็ใช่
ฉันดีใจที่นายยังมีชีวิต
และได้ความจำคืนมา
แต่สำหรับฉัน
ซางฮยอก กับแชริน
พวกเขาสำคัญมากกว่านาย ที่จำอะไรไม่ได้อีก
ยองกุก พอได้แล้ว
นายรู้ไหม
ว่านายทำให้พวกเขาเจ็บแค่ไหน
ยูจินเสียใจที่สุด
ตอนนายตาย
แต่ซางฮยอก แชริน กับพวกเราก็เสียใจเหมือนกัน
พวกเราอยู่กันมา
มากกว่าสิบปี โดยไม่เคยลืมนาย
นายไม่ควรจะจำได้แต่ยูจิน
จำให้ได้สิ ว่าทำให้ซางฮยอกเจ็บแค่ไหน
จำให้ได้สิ
ว่าเราชอบนายแค่ไหน
จำให้ได้ทุกอย่างสิ
จำวันนั้นให้ได้สิ
ที่เราไปตั้งแคมป์บนเขา
แล้วทำให้เราได้เป็นเพื่อนกัน
จำให้ได้ทุกอย่าง
ทำให้ทุกอย่าง
เป็นเหมือนที่มันเคยเป็นสิโว้ย
ฉันไม่น่า...
ชวนนายมาด้วยเลย
ยูจิน
จุนซางเป็นอย่างไรเหรอ
เขาทำอะไร
ถึงได้ทำให้เพื่อนเจ็บปวดมากนัก
จุนซาง
มีอะไรเหรอ
ฉันอยากให้เธอช่วย
ช่วยเหรอ อะไรล่ะ
ให้ฉันยืมความจำเธอหน่อยสิ
จุนซาง
ไปชุนชอนกัน กลับไปกันเถอะ
เล่าให้ฟังหน่อย
ว่าเราเคยคุยหรือทำอะไรบ้าง
วิธีนี้น่าจะทำให้ฉันนึกออก
ทำไมปุบปับจังล่ะ
เพราะเรื่องเมื่อวานเหรอ
ไม่ใช่หรอก
ฉันเกิดมีแรงผลักให้จำทุกอย่างได้
ไปกันเถอะ
เจ็บนะ
เราชอบนั่งตรงนี้กัน ตลอดเลยแหละ
ตรงนี้เหรอ
ฉันนั่งนี่ นายนั่งนี่
ฉันปีนหลังนาย
แล้วก็ปีนรั้วตรงนี้ครั้งหนึ่ง
จำได้ไหม
ไม่แน่ใจ
หมอบลงสิ
ลองทำเลย
นายอาจจะนึกออก
ยูจิน
มาเถอะ หมอบเร็ว
แบบนี้เหรอ
ไม่ ลงอีก
- นี่เหรอ - ใช่
ตอนนั้นเธอก็หนักแบบนี้เหรอ
นี่ ขึ้นหน่อย
- ขึ้นอีกๆ - ได้
♪ มีดาวอีกหนึ่งดวง ♪
♪ กำลังส่องแสง อยู่ในใจของเธอ ♪
♪ หัวใจฉันจะไปหา เพียงแต่เธอ ♪
♪ จนกว่าเธอจะมาพบฉัน ♪
♪ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ♪
♪ เพื่อให้ฉันคนนี้ ♪
♪ ได้เห็นรอยยิ้ม แสนหวานของเธอ ♪
♪ กลับมารักฉัน ตอนนี้ไม่ได้เหรอ ♪
เราเล่นวอลเลย์ด้วยเหรอ
แน่นอน
ไหนล่ะลูก
ตรงนั้น
รับนะ
วืดแล้ว
ลูกอยู่ข้างหลังนาย
จะไม่เล่นเหรอ
โอเค เล่นจนกว่าจะนึกออกไปเลย
เอาล่ะ รับดีๆ นะ
ทำไมไม่สไลด์มาล่ะ ตอนนั้น นายสไลด์ดีกว่านี้อีก
อยากรู้จังว่าเราทำอะไรกันที่นี่
เรามาทำอะไรกันเหรอ
ให้ทาย
นายคิดว่าทำอะไร
กินข้าวเหรอ
ไม่ใช่
งั้นก็...
ไม่รู้แล้ว
ทำอะไรเหรอ
ปั้นมนุษย์หิมะ
ปั้นกันคนละตัว
จุนซางตัวหนึ่ง ยูจินตัวหนึ่งเหรอ
นายจับมนุษย์หิมะของเรา
หันหน้าจุ๊บกัน
จุ๊บเหรอ
แล้วเราไม่จุ๊บเหรอ
เราเหรอ
จุ๊บแน่เลยใช่ไหม
จุ๊บอย่างไรเหรอ
เล่าสิ
จุ๊บอย่างไร
อย่างนี้เหรอ
อย่างนี้
- ยูจิน - หือ
♪ ความทรงจำของฉัน ♪
♪ ฉันจำได้ทุกช่วงเวลา ♪
♪ ตอนหลับตา ♪
♪ ฉันก็เห็นแม้แต่สิ่งที่เล็กที่สุด ♪
♪ เธออยู่แสนไกล ♪
ไม่ใช่แบบนี้เหรอ
♪ ไกลจนฉันไปไม่ถึง ♪
♪ เธอไม่เคยแม้แต่บอกรักฉัน ♪ ฉันจำไม่ได้จริงๆ
♪ หรือแม้แต่บอกให้ฉันรอ ♪
ขอโทษนะ
♪ ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอเธอ แบบนี้อีกครั้ง ♪
♪ ไม่เคยคิดเลย ♪
♪ ฉันยังรักเธออยู่ ♪
♪ หวังว่าฉันคงไม่ได้ บอกช้าเกินไป ♪
♪ อยากรักเธอตลอดไป ♪
♪ ถ้าไม่สายเกิน โปรดอยู่กับฉันตลอดไป ♪
แล้วเรา
โยนหินกันตรงนี้หรือเปล่า
นายจำได้เหรอ
เปล่าหรอก
ฉันแค่เดา
ตอนนั้นทะเลสาบแข็งเป็นน้ำแข็ง
พอเราโยนหินลงไป
เสียงมันเพราะมาก
ยังมีอีกนะ
แต่นายคงไม่รู้หรอก
ถึงจะจำได้ก็ตาม
มีแค่ฉันกับเพื่อนๆ ที่รู้
อะไรเหรอ
เราบอกลานาย
ตรงนี้
จินซุก ยองกุก แชริน แล้วก็ซางฮยอก
พวกเราห้าคน
จัดงานศพให้นายที่นี่
เราไม่รู้ว่านายจะยังมีชีวิตอยู่
เธอร้องไห้หนักไหม
ไม่หรอก
แปลกเหมือนกัน
ฉันร้องไม่ออก
เหมือนรู้ว่า วันหนึ่งนายต้องกลับมา
ยูจิน
ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
แต่เธอกลับไม่เคยลืมฉัน ตลอดเวลาสิบปี
ฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอเลย
จุนซาง
ที่นายอยากจำได้
เพราะฉันใช่ไหม
เพราะอย่างนี้ นายถึงมาที่นี่ใช่ไหม
ฉันว่านั่นคงเป็นเหตุผล
ก็ไม่เชิง ฉันอยากจำให้ได้ด้วย
ฉันอยากกลับไปเป็น
จุนซางตัวจริงของเธอ
นายจำที่เคยบอกฉันได้ไหม
ตอนนายเป็นอีมินฮยอง
นายถามว่า
ทำไมฉันถึงจำแต่เรื่องเศร้าๆ
ทั้งๆ ที่เรื่องดีๆ ก็มี
ฉันว่านายพูดถูก
มีเรื่องดีมากมาย
แต่ทำไมคนเรา
ถึงอยากย้อนไปอดีตกันนัก
อดีตสำคัญก็จริง
แต่เราก็จะสร้างหลายเรื่องราว
ด้วยกันในอนาคต
ไม่ต้องพยายามนึกอดีตแล้ว
ยูจิน
ฉันไม่เป็นไร
ถ้านายจำไม่ได้
ฉันไม่ได้รักจุนซาง
ในความทรงจำของฉันหรอกนะ
ฉันรักคนข้างหน้าฉัน ตอนนี้ต่างหาก
โอเค เดี๋ยวไปแล้ว
นี่ ฉันต้องเรียกนายว่าอะไรดี อีมินฮยองหรือคังจุนซางล่ะ
ช่างเถอะ เห็นนายกลับมาทำงานก็ดีใจแล้ว
นายคงวุ่นใช่ไหม
นายต่างหากที่วุ่น
แล้วทำไมกลับมาทำงานเร็วจัง น่าจะพักอีกหน่อย
ฉันไม่เป็นไรแล้ว
ฉันรู้ว่านายรู้สึกโอเค
แต่สมองนายอาจจะยังเบลอๆ อยู่
นายจำได้ทุกอย่างเลยหรือเปล่า
เปล่า
เปล่าเหรอ
แล้วอย่างนี้ ต้องบำบัดหรืออะไรไหม
ไม่ล่ะ ฉันจะปล่อยให้มันเป็นไปเอง
ทำไมล่ะ
ฉันแน่ใจว่ามันเป็นความทรงจำที่ดี
เลยอยากเก็บไว้ทีหลังน่ะ
จะไปไหนเหรอ
ฉันจะไปไซต์งาน
รถจอดตรงนั้น ไปละ
เจอกัน
คุณมีนัดกินข้าวเที่ยง กับศาสตราจารย์คิม
แล้วก็มีสัมภาษณ์ กับสถานีวิทยุตอนเที่ยง
เท่านี้ครับ
- วันนี้เหรอ - ครับ
โอเค
ฮัลโหล
ผมเองครับแม่
ลูกนี่เอง
มีอะไรจ้ะ
แม่เคยบอกใช่ไหมครับ ว่าเก็บของผมทั้งหมดไว้ที่ชุนชอน
ใช่จ้ะลูก
แล้วได้เก็บเสื้อที่ผมใส่ วันเกิดอุบัติเหตุไว้ไหมครับ
แม่ไม่ได้ทิ้งแน่นอน มันคงอยู่ตรงไหนสักแห่ง
ทำไมเหรอ
ไม่มีอะไรครับ
ไว้ผมโทรหานะครับ
หายไปไหนนะ
หาอะไรอยู่เหรอ
บัญชีที่ฉันทำไว้เมื่อวานน่ะ
หายไปเฉย
ให้ตายเถอะ
ใช่อันนี้เปล่า
รักเธอที่สุดเลย
ลางานไปเดือนหนึ่ง เธอยังเจ๋งเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย
จุนซาง
ยูจิน
จำได้แล้ว
ฉันจำได้แล้ว
อะไร นายจำอะไรได้
จองอา ขอยืมตัวยูจินได้ไหมครับ
- ฮะ - เรามีธุระต้องรีบไปน่ะ
จุนซาง
ไปชุนชอนกัน
ฉันมีอะไรจะให้
อนุญาตใช่ไหมครับ
ไปเถอะ
หาอะไรเหรอ
นายจำอะไรได้
อ้อ เดี๋ยวก็รู้
[คังจุนซาง]
[คังจุนซาง ห้ามโดด]
[นายตายแน่ ถ้าเบี้ยวงานชมรม ขอบคุณที่ช่วยฉันปีนข้ามรั้ว]
[นี่ครั้งแรกเลยนะ ที่ฉันแอบส่งโน้ตในห้อง]
[อย่าเหลิงล่ะ]
หาเจอไหม
คืออะไรเหรอ
จุนซาง
จำได้ไหมที่นี่ที่ไหน
ฉันขอโทษ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ค่อยๆ นึกออก
ทุกครั้งที่นายนึกอะไรออก
มันเหมือนของขวัญเลยนะ
วันนี้เราไปมาหลายที่แล้ว
เหนื่อยแล้วสิท่า
กาแฟหน่อยไหม
เอาสิ
เดี๋ยวจัดให้
เธอชอบสัตว์อะไร
ลูกหมา นายล่ะ
ชอบคน
คนเหรอ ใครล่ะ
สามสิบเอ็ดธันวามาเจอกัน
แล้วฉันจะบอก
จุนซาง
เรา
ต้องมาเจอกันที่นี่ใช่ไหม
วันที่สามสิบเอ็ดธันวา
ฉันจำได้แล้ว
เรื่องที่จะบอกเธอ
ยูจิน
ฉันรักเธอ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย